Expertise

Het is 1993, het laatste jaar van mijn pabo-opleiding. Ik ploeter op mijn eindscriptie: de integratie van taalonderwijs en onderwijs in de zaakvakken. In de afgelopen jaren heb ik me zoveel afgevraagd over welke keuzes er gemaakt worden in onderwijs en zelden hoor ik overtuigende antwoorden. wel commentaar van mijn stagebegeleiders, bijvoorbeeld op mijn lessenserie over literatuur: ‘Leuk hoor, die lessen die je geeft! Maar we moeten ook gewoon verder met de methoden anders krijgen we die niet af.’ Of: ‘Wil je de tafels in carrĂ©? niet doen, dat zijn ze niet gewend!’ Ook mijn scriptie-onderwerp leidt tot veel weerstand en benoemen van alle belemmeringen. als ik mijn scriptie af heb, besluit ik dat het onderwijs niet kan bieden wat ik nodig heb. En dat ik het onderwijs niet kan bieden wat het vraagt. Ik ben dan 20 jaar.

Na een tussenjaar (fulltime medewerker in een bloemenwinkel) kies ik voor een universitaire studie die ik in drie jaar afrond. Het is de opleiding taal- en cultuurstudies met een sterke focus op NT2, taalverwerving en interculturele communicatie. Al tijdens mijn studie geef ik veel communicatietrainingen voor een ROC in Den Haag en ik rol door naar een partnerorganisatie waar ik ga werken als projectmanager voor non-profit. Na een jaar wil het ROC me graag in dienst nemen en word ik daar opleidingsadviseur en teammanager voor de contractactiviteiten voor de overheid. Ik leer veel en kan mijn strategische en innovatieve vermogen mooi combineren met acties en realisatie.

In de jaren erna gaat het hard; op mijn 28e ben ik senior consultant. maar de druk is hoog en mijn perfectionisme ook. Ik ben er vroeg bij als ik op mijn 30e in een burn-out beland. Dan begint mijn andere leerproces: leren luisteren naar mezelf, grenzen aangeven, focussen op mijn talenten en balans in mijn leven en werk aanbrengen. Het lijkt een goed idee om een aantal maanden later mijn oude professie weer op te pakken en voor de klas te gaan. Het wordt een groep 7 in een achterstandswijk. Ik wil graag 4 dagen, maar dat kan niet. begeleiding is er nauwelijks en de problematiek van de kinderen is groot en complex. Ik voel me verloren, doe erg mijn best en trek me het lot van de kids veel te veel aan. Net voor de herfstvakantie geef ik het op. Ik kan het niet. Mijn re-integratie is nog niet af en nu doe ik het op mijn manier. Schoolbestuur Lucas Onderwijs geeft me de kans om weer werkconditie op te bouwen en een maand of 10 lang, kan ik er aan de slag. Op mijn tempo en van stukken archiveren tot het maken van communicatieplannen voor scholen en verzorgen van coaching en training. Ik leer ontzettend veel. In 2003 ben ik van mijn burn-out af, doe ik een coachopleiding en start met mijn praktijk voor coaching van hoger opgeleiden. Dat loopt erg goed en ik doe dit fulltime tot 2012. In die periode schrijf ik ook twee boeken over persoonlijke ontwikkeling en doe wat grote projecten voor het UWV. Ook begeleid ik veel mensen met een uitkering die voor zichzelf willen beginnen.

 

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.