Dit is een quote van Arko van Brakel, uit zijn boek Iedereen Ondernemer. Op het moment dat ik het las, krabbelde ik net weer op uit een fikse burn-out. Eén van mijn vragen was: waar ben ik toch al die energie aan kwijtgeraakt, zodanig dat ik nu fysiek helemaal uitgeput ben (emotioneel trouwens ook, om het over spiritueel nog maar niet te hebben).

Ik vergeleek mezelf altijd met anderen. Zag altijd dat anderen harder werkten, hun vrije tijd vulden met allerlei activiteiten, een gezin bezighielden. Ik was op dat moment single en had geen kinderen. Wel werk. Op mijn 28e was ik senior consultant en reisde ik het hele land door om projecten te begeleiden, managers te coachen en fusies te begeleiden. Maar dat vond ik leuk. Dan kost het toch geen energie?

Toch wel…

Ik ontdekte dat de intensiteit waarmee ik leef en werk, niet vanzelfsprekend is. De eisen die ik stel aan mezelf en de kwaliteit van mijn werk, waren (en zijn nog steeds) hoog. Ik wil het beste uit emzelf halen voor anderen en zelf ook leren. Werk en privé lopen bij mij door elkaar heen: ik brainstorm in mijn eentje onder de douche, schrijf laat in de avond aan stukken, lees interessante vakliteratuur in het weekend en denk na over werk als het voor veel anderen ‘privé-tijd’ is.

Wat er ook nog bij kwam, was mijn rol als senior. Terwijl ik alles voor het eerst deed, waren de verwachtingen van anderen en mezelf groot. Ik moest dus flink investeren in inlezen en boven mezelf uitstijgen. Dat kostte stiekem erg veel energie.

waar het mis ging, was de balans. Ik werkte hard, had een druk sociaal leven en dat was het. Geen tijd voor mezelf, ik sliep amper 6 uur per nacht en ontspannen kon ik niet. Altijd vol in de prikkels, geen tijd voor bezinning en rust. En dat ging na een paar jaar mis.

Inmiddels ben ik ouder en wijzer. En hoewel ik nog steeds met energie kan smijten, pik ik gelukkig eerder signalen op en neem ze serieus. Met mijn intense manier van werken, moet ik soms ook in mijn eentje een dag series bingen op de bank. En dat is nu oké. Ik weet dat dit mijn balans is zodat ik op mijn manier kan werken: met passie en bakken energie.

Share
Categorieën: Geen categorie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen

Geen categorie

Onderwijsdiscussies (en waar het wèl over zou moeten gaan)

‘Je mag niet experimenteren met kinderen.’ Zomaar een bericht op Twitter. Geen unieke, want met enige regelmaat zijn dit de platitudes die over en weer worden gegooid tussen voorstanders van onderwijsinnovatie en hoeders van het Lees verder…

Geen categorie

Veranderstrategieën zijn niet nodig.

Meters boekenplank zijn er geschreven over veranderkunde. Modellen, theorieën, bedenksels. Oude, nieuwe en oude wijn in nieuwe zakken. Hotshots vliegen de wereld over om hun variant te presenteren en duizenden gewillige toehoorders knikken en klappen. Lees verder…

Geen categorie

Dooddoeners en veranderstoppers

Ik praat met een schoolbestuurder over onderwijs en ICT en in dat gesprek zegt hij: “ICT moet geen doel op zich zijn, het is maar een middel.” Ik kijk hem even aan. Het lijkt me Lees verder…