‘Je mag niet experimenteren met kinderen.’

Zomaar een bericht op Twitter. Geen unieke, want met enige regelmaat zijn dit de platitudes die over en weer worden gegooid tussen voorstanders van onderwijsinnovatie en hoeders van het traditionele onderwijs. Zo lijkt het althans. Of laat ik het specificeren: zo proberen ‘ze’ de onderwijsprofessionals in het andere kamp te framen. Het doel lijkt te zijn: zo hard mogelijk roepen om je eigen gelijk te halen. En dan is er ook nog het onderscheid tussen de leraren (die zijn goed) en de onderwijsadviseurs (dat zijn de stuurlui aan wal). En op dit moment zijn er op social media heikele punten waar je extra hard over roept: lerarenregister, curriculum.nu en wat organisaties. En alles wat je goed uitkomt, plaats je in het kader ‘zie je nou wel’. Je blaast het op, schreeuwt het uit en wacht op de reacties. Hoe helpt dat het onderwijs eigenlijk verder? Ik zie veel beweringen waarvan iedereen zegt: ‘Nee natuurlijk niet!’ Maar ik kom deze in de praktijk nooit zo zwart-wit tegen. Er is geen school die ‘experimenteert met kinderen’. De werkelijkheid is minder plat dan een tweet.

Natuurlijk overdrijf ik nu ook. Lang niet iedereen verhoudt zich op deze manier op social media tot onderwijs. Er zijn genoeg onderbouwde en genuanceerde geluiden. Gelukkig wel. Maar die vallen wel minder op. Of houden hun mond omdat er anders weer over geschreeuwd wordt. Nuance roept nou eenmaal wat minder hard. Ik zie ook goede artikelen langskomen, mooie voorbeelden van goed onderbouwd vernieuwend onderwijs, goede stappen naar samenwerking en verbinding om kansen voor kinderen te vergroten en inzet van technologie met als doel de onderwijskwaliteit te verhogen. Constructief, meedenkend, open en lerend. Kwaliteiten die we onze leerlingen graag bijbrengen.

Social media is niet anders dan de dagelijkse realiteit op de (onderwijs)werkvloer. Ook daar spelen framing, beelden, meningen en wandelgangen een grote rol. Gelijkgestemden zoeken en hitsen elkaar op. Feedback geven en communiceren over je wensen en grenzen is ingewikkeld. Mensen praten regelmatig óver in plaats van mét elkaar. Saboteren beleid, hebben weerstand tegen verandering, voelen zich slachtoffer van wat anderen (in hun ogen minder gekwalificeerden) over en voor hen beslissen. We herkennen het allemaal. En de oplossing is niet enkelvoudig.

Een paar tips om wel samen met elkaar mooie stappen te zetten in het onderwijs:

  1. Wat helpt is een gezamenlijke startpunt.

Wat zien we in het onderwijs? Wat gaat er goed en hebben we al bereikt? En op welke onderdelen zien we een behoefte aan verbetering? Erken alle perspectieven die hier een beeld bij hebben. voorkom discussies en focus op dialoog. Gooi kind niet met badwater weg, maar durf wel te benoemen wat beter kan.

2.  Om vervolgens een gezamenlijke ambitie te formuleren.

Welke verandering hebben we voor ogen? Waar gaan we samen aan werken? Voorkom lege woorden, maar maak het concreet. Hoe willen we dat het er over een jaar uitziet? En vijf jaar? Wat is er veranderd in de personeelskamer? In de klas? Op het bestuursbureau? In mijzelf? In ons team? Wat draagt bij aan het realiseren van de ambities?

3. Rollen en taken

Iedereen is van waarde en alleen samen bereik je je doelen. Welke rol neem je zelf? En hoe draag je bij aan het geheel? Welke waarde heeft elke betrokkene vanuit zijn of haar rol/positie? Denk ook aan ouders en leerlingen zelf.

4. Blijf flexibel en doelgericht (allebei ja)

Zorg er samen voor dat de verbinding met de (essentie van) de ambitie stevig blijft en blijf hier aandacht aan besteden. Blijf intussen flexibel in de uitvoering. Vind niet in je eentje het wiel uit; kijk wat anderen doen (en vooral: geleerd hebben) en leer van wetenschappelijk onderzoek en voortschrijdend inzicht. Betrek dit actief in je implementatie, bijvoorbeeld met behulp van de Kennisrotonde of door een Versnellingsvraag te ondersteunen of in te dienen. Er zijn meer van dit soort initiatieven waar je gebruik van kunt maken.

5. Hou focus en energie

Wat vinden we echt nu belangrijk? Blijf gericht op de prioriteiten en organiseer de structurele aandacht hiervoor in de werkprocessen. Learning communities, collega’s die een opleiding volgen, externe begeleiding: koppel het aan de ambitie en implementatie ervan. Blijf met z’n allen verantwoordelijk voor de goede energie in het proces, vier successen en laat je niet verleiden om te gaan roepen en polariseren. Daar maak je het onderwijs niet beter van.

 

 

Share
Categorieën: Geen categorie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen

Geen categorie

Veranderstrategieën zijn niet nodig.

Meters boekenplank zijn er geschreven over veranderkunde. Modellen, theorieën, bedenksels. Oude, nieuwe en oude wijn in nieuwe zakken. Hotshots vliegen de wereld over om hun variant te presenteren en duizenden gewillige toehoorders knikken en klappen. Lees verder…

Geen categorie

Dooddoeners en veranderstoppers

Ik praat met een schoolbestuurder over onderwijs en ICT en in dat gesprek zegt hij: “ICT moet geen doel op zich zijn, het is maar een middel.” Ik kijk hem even aan. Het lijkt me Lees verder…

Geen categorie

Controle of vertrouwen?

 Afgelopen weekend was ik op Lowlands, al 17 jaar het jaarlijkse festival waar ik altijd te vinden ben. Voor de muziek, vrienden, alle andere dingen die er te doen zijn, maar vooral de sfeer. Want Lees verder…