Tien dagen geleden, ben ik weer begonnen met mijn jaarlijkse project: Vasten. Van aswoensdag tot Pasen focus ik op het loslaten van mijn suikerverslaving en andere gewoonten. Ook kies ik meer voor bewustwording en spiritualiteit. Dit jaar was de omslag lastig. Ik woog zwaarder dan ooit en had het allemaal behoorlijk uit de hand laten lopen. Wel ben ik enkele weken geleden al begonnen met hardlooptraining. Dat was de eerste stap. Maar het roer moest flink om. Vanmiddag in de supermarkt kon ik eingelijk langs chocola en koekjes lopen zonder dat ik het moest meenemen. Zo ver was het al gekomen… Verslavingsgedrag, 100%.

Doordat ik snoep niet meer gebruik om mezelf te vullen maar eet om mezelf te voeden, ontdek ik ook weer wat ik er allemaal mee probeerde te compenseren. Het afgelopen jaar was pittig, overleven. En een relatie die veel heftigheid opriep. Nu merk ik hoeveel energie 2014 me kostte en hoe ver ik weg was van mij. Als ik al in de buurt kwam van mezelf, kwam er altijd wel weer een reep chocola tussen zodat ik de verbinding weer kwijtraakte. Alle balans was zoek.

Vandaag ontdekte ik dat met die verbinding die ik aan het herstellen ben, ook de behoefte groter wordt aan verbinden met anderen. Op dit moment heb ik weinig mensen dicht bij me. En dat mis ik. Ik hou van intense vriendschappen in allerlei vormen. Ik vraag me af wat ervoor zorgt dat ik ze niet meer ervaar. Deel ik te weinig van mezelf? Ben ik te weinig betrokken bij het leven van vrienden? Zijn het praktische dingen als afstand, leefsituatie en druk? Ik ga het eens verder onderzoeken de komende tijd en mijn waardevolle vriendschappen voeden.

Intussen liggen er snoepjes in de kast en een vers wit pistoletje op het aanrecht. Vanmiddag at ik al een halve en vervolgens sloegen mijn darmen op hol. Echt niet doen dus. Maar de verleiding is zo lastig te weerstaan…. Ik voel mezelf wegglippen en de beslissingsbevoegdheid uit handen geven. Bijna als aan een zombie die niet voelt, niet denkt maar alleen handelt: ik wil het nu!

Maar IK wil dit niet. Ik wil voelen, vanuit rust bewust kiezen en doen wat echt goed voor me is. Ik kies voor balans: een dunne lijn waarop ik soms wiebelend loop, maar ik loop er niet voor weg. Voor mij is Balans het thema van deze Vasten: in voeding, in verbinding, in leven. I don’t have to cross the line, it’s my line.

PS Wat ik precies doe deze Vasten: geen suiker (dus ook zoveel mogelijk suikervrije producten), alleen biologisch vlees, veel groente en fruit, geen koffie, geen alcohol, geen frisdrank, geen brood en verder vooral bewust kiezen.

Ik wil ook iets doen met mij tv-kijkgedrag, maar heb de balans er nog niet in gevonden.

Share
Categorieën: Geen categorie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen

Geen categorie

Onderwijsdiscussies (en waar het wèl over zou moeten gaan)

‘Je mag niet experimenteren met kinderen.’ Zomaar een bericht op Twitter. Geen unieke, want met enige regelmaat zijn dit de platitudes die over en weer worden gegooid tussen voorstanders van onderwijsinnovatie en hoeders van het Lees verder…

Geen categorie

Veranderstrategieën zijn niet nodig.

Meters boekenplank zijn er geschreven over veranderkunde. Modellen, theorieën, bedenksels. Oude, nieuwe en oude wijn in nieuwe zakken. Hotshots vliegen de wereld over om hun variant te presenteren en duizenden gewillige toehoorders knikken en klappen. Lees verder…

Geen categorie

Dooddoeners en veranderstoppers

Ik praat met een schoolbestuurder over onderwijs en ICT en in dat gesprek zegt hij: “ICT moet geen doel op zich zijn, het is maar een middel.” Ik kijk hem even aan. Het lijkt me Lees verder…