Afgelopen weekend was ik op Lowlands, al 17 jaar het jaarlijkse festival waar ik altijd te vinden ben. Voor de muziek, vrienden, alle andere dingen die er te doen zijn, maar vooral de sfeer. Want daar is iets bijzonders mee. En eigenlijk werd het me dit jaar pas duidelijk wat het nu precies zo geweldig maakt om 4 dagen per jaar op Lowlands te wonen. Want zo voelt het.

Eens per jaar wordt het evenemententerrein naast Walibi Flevo in Biddinghuizen omgebouwd tot een kleine stad met 55.000 inwoners. Een stad die bestaat uit campings (duizenden tenten die kriskras op weilanden worden neergezet) en een festivalterrein met veel tenten, eetgelegenheden, kunst en plekken om te zitten. En in al die jaren dat ik naar Lowlands ga, heb ik nog geen enkel vervelend incident meegemaakt. Integendeel: het is heel makkelijk om contact te leggen, praatjes te maken met onbekenden en nieuwe vrienden te maken.

Met alle gebeurtenissen van de laatste jaren, schiet het af en toe weleens door mijn hoofd: ‘Stel je voor dat er iets gebeurt…’. Zoveel mensen, genietend van het leven: een makkelijk doelwit. Helemaal toen Lowlands aankondigde dat alle tassen door een scanner zouden gaan, verwachtte ik verscherpte veiligheidsmaatregelen. Maar dat was precies wat er niet gebeurde.

Dit jaar bestond Lowlands 25 jaar. En naast twee prachtige nieuwe tenten, was ook de opzet veranderd. Meer kampeerplekken, dichter bij het festivalterrein, de hekken voor de ingang waren verwijderd, er was een extra ingang bijgekomen en op het festival terrein waren meer leuke en spannende hoekjes. De security was vriendelijker dan ooit en er werden zelfs vuurkorven verkocht voor op de camping.

En toen snapte ik het…

Als de angst (in de maatschappij) groeit, moet je dit niet oplossen door meer (illusie van) controle, maar juist door mensen verantwoordelijkheid te geven voor de omgeving waarin ze zich bevinden. Focus op het samen leven. Op elkaar letten, de ander echt zien, bewuste keuzes maken. Lowlands is niet van anderen, het is van ons. En wij zorgen voor een mooie Lowlands. En precies dat bepaalt de energie.

Hoe zou dat zijn in organisaties? Niet alleen verantwoordelijk voor je eigen hokje, maar samen verantwoordelijk voor het werk, elkaar, de doelstellingen. Geen leidinggevenden die bepalen en medewerkers die volgen, maar gefaciliteerd en gestimuleerd worden om zelf keuzes te maken en de juiste dingen te doen. De ruimte krijgen en het vertrouwen krijgen om jezelf te zijn. En daardoor samen een geweldige organisatie neer te zetten met plezier, zorg en ontwikkeling.

Een paar tips die ik voor je meenam vanuit Lowlands:

  1. Durf controle los te laten en te vertrouwen op je collega’s. Je hoeft niet alles te weten en controle is een illusie. Dingen gaan vaker goed dan je denkt en het hoeft niet per se op jouw manier.
  2. Versterk de verbinding; zorg voor plekken waar mensen kunnen samenwerken en maak die plekken aantrekkelijk.
  3. Inspireer: gebruik muziek, kunst en spel voor ontspanning en samenwerking. Zie mijn vorige blog.
Share
Categorieën: Geen categorie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen

Geen categorie

Onderwijsdiscussies (en waar het wèl over zou moeten gaan)

‘Je mag niet experimenteren met kinderen.’ Zomaar een bericht op Twitter. Geen unieke, want met enige regelmaat zijn dit de platitudes die over en weer worden gegooid tussen voorstanders van onderwijsinnovatie en hoeders van het Lees verder…

Geen categorie

Veranderstrategieën zijn niet nodig.

Meters boekenplank zijn er geschreven over veranderkunde. Modellen, theorieën, bedenksels. Oude, nieuwe en oude wijn in nieuwe zakken. Hotshots vliegen de wereld over om hun variant te presenteren en duizenden gewillige toehoorders knikken en klappen. Lees verder…

Geen categorie

Dooddoeners en veranderstoppers

Ik praat met een schoolbestuurder over onderwijs en ICT en in dat gesprek zegt hij: “ICT moet geen doel op zich zijn, het is maar een middel.” Ik kijk hem even aan. Het lijkt me Lees verder…